SENİ İSTEDİM ASLINDA

Hep istemediklerim olur bu hayatta

Sende onların arasında

İlk gördüğümde seni tanırcasına

Dondum bakarken saçlarının sarısına

İstemedim yanıma gelmeni

Nasıl başlar bilirdim sevgileri

İste tamda bunun gibiydi

 Eskilerin bitişleri, yenilerin gelişleri

Hep titredim yanında

Sen dedin konuşsana

Çok halim mi var sanıyorsun sana,

Yanarcasına bağlanmaya

Duyurmak çok zor sesimi

Başlar yine kalbimin zor bekleyişleri

Beni sevmeleri güzel ama bilmeli,

Seni seven sabrından kendini öldürmeli.

Nasıl dokunamam ben sana?

Böyle bağlanmışçasına, yapma…

İçimizdekileri bilmiyoruz sanma

Ben hep seni istedim aslında.

Ve istediklerim olmaz hep bu hayatta…

AİLENİN SEVİMLİSİ

Benden başka kim severdi onları delicesine…

Oysa doğarken ben ortak olmuştum abimin sevgisine.

Yürekleri kocaman severler bizi delicesine

Hissederim sevgilerini doğduğum günden beri küçücük yüreğimde.

Her gün saçımı örerdi annem ve sıcacık elleri…

Üşenmeden yedirirdi sabahları, giydirirdi beni.

Bir taraftan babam kollarını açarak gelirdi

Ve tatlı sabah öpücüğünü verirdi…

Hafta sonları yorulmadan gezdirirdi bizi.

O kadar güzel ki olmak sevimlileri…

Bir taraftan yapılan abimin eğlenceli halleri

Bir insan hep mi güldürür ailesini!

Neşesiyle birlikte sevgi dolu yüreği, içi…

Ne güzel… Oldum ailemin canının içi.

İnsan bu kadar çok sevmeli ailesini

Bilmeli değerini, annesinin ellerini…

Her gün beklemeli babasının işten gelişini

Ve en güzeli her gün abisiyle gülüşmeli

Kendimi o kadar şanslı hissediyorum ki!

Doğarken ben seçmedim ailemi

Ama bir daha gelsem bu dünyaya, olarak sevimli

Yine isterim onların sıcak sevgisini

Tekrar isterim babamı, annemi, abimi…

 Ailemi…

SADIK ANILAR

Geçenlerde gittim oraya

Her şey yerinde duruyor, her şey aynı

Hiçbir şey değişmemiş, biz böylesine değişmişken…

Anılarımızdı sadık olan, bekliyorlar anlamsızca.

Seni mi, beni mi?

Hangimizi bekliyorlar dönmeyeceğimizi bile bile.

Döneceksin de söylemiyor musun yoksa?

Dönme!

Nasıl alıştıysam yokluğuna, kahrolurum dönüşünle.

Çünkü sen sadık değilsin anılarımız kadar,

Sen benim yarım değilsin, başkasınınsın…

Bense anılarımızın.

Sen git yeni aşklarına, ben sahip çıkarım bana kalanlara.

Anladığın gibi…

Beni bekliyor anılarımız, sadık anılarımız.

Senin yokluğunda ben bakarım onlara

Ve izin vermem tek kalmalarına.

Yokluğunda avuturum kendimi onların sağdıklığıyla

Asla şikâyet etmem senin yokluğuna, bende yokum başta

Sadece sahip çıkıyorum anılarımıza.

Dolduruyorum onları bir kırmızı kutuya…

Anlamsızca kırmızı kurdeleyle bağlıyorum

İçinden çıkamasınlar umuduyla,

İçime girmesinler savaşıyla…

Sana kilit vurmuşken yelken açıyorum başka aşklara.

Biliyorum bekliyorlar beni senin yokluğunda.

Güzel ve mutlu gelecek sana değil, bana.

Yokluğum yok edecek seni acımasızca

Ve ben mutlu olacağım

Senden kalanların üstüne yenilerini koydukça…

GEREKTİĞİ İÇİN

O kadar zordu ki seni sevmek benim için…

Her gün yandım için için, 

Bir dilek tuttum,

Ve hayal kurdum bizim için.

O kadar zordu ki seni sevmek benim için…

Düşündüm geleceğim için,

Senin için, benim için.

Ağladım geleceğimiz olmadığı için…

Ve gidiyorum gerektiği için,

O kadar zordu ki seni sevmek benim için.

KADER DEĞİL Mİ?

Geçen sene görürdüm seni

İncelerdim güzel gülüşünü, inci dişlerini

Dokunulmazlığın vardı sanki

Yerin ayrıydı, sesin titretirdi yüreğimi

Bilmezdin nasıl izledim gidişlerini…

Tanımazdın sen beni

İşte… Kader değil mi?

Şimdi her gün içimde bildim bileli

Yanımda ama başkası gibi, volkan gibi, alev gibi

Dokunuşları yakar beni.

Duyamadım sesini,

Yanıma geldiğinde titredim ürkek gibi.

İşte… Sevgi değil mi?

Beni sana getireni, sevmeyeni sevdireni

İşte… Kader değil mi?

BİR AYIN GÜNÜYDÜ

Bir ağustos günüydü

Gösterdin bana gülüşünü.

Yanakları anımsatırdı, kırmızı gülü

Yağmura hasret ve gök gürültüsü.

Kırmızıydı gül utangaçtı

Kaçardı ama pek sevdalıydı.

Sevmesini bilirdi, belli etmesini sevmezdi.

Her baktığında gözlerime gözleri

Yeniden hüsran ederdi beni.

Bir ağustos günüydü

Gösterdin bana son gülüşünü.

Sanki gidişin gelişinle aynı gündü

Ne fark ederdi ki?

İkisi de bir ağustos günüydü

Bir ayın günüydü

Anladım tebessümünü

Biz değiliz artık diyordu

Bir aralık günüydü

Ve gidenin doğum günüydü…